Przez Góry Izerskie do Szklarskiej Poręby (I etap- drugi dzień)

Nocleg w schronisku dostarcza nam moc wrażeń. Schronisko ma to do siebie, że człowiek zwalnia. Inaczej ocenia przyrodę. Nie trzeba się spieszyć i można obejrzeć zachód słońca siedząc na ławeczce przed schroniskiem. Noc w górach ma inny wymiar.
Jest naprawdę ciemno. Dla nas mieszczuchów, gdzie lampy uliczne zawsze w jakimś większym lub mniejszym stopniu oświetlają nasze mieszkania, jest to bardzo zaskakujące.
A jeśli tak zupełnie nieoczekiwanie rozpęta się burza i zgaśnie w schronisku światło. Zrywa się gwałtowny wiatr, błyskawice raz po raz rozświetlają niebo i słychać silne grzmoty a my siedzimy w pokoju, to jest moc i potęga, której człowiek nie ogarnia.
Schronisko na Stogu izerskim jest typowym schroniskiem z duszą. Pokoje są czyste,  kuchnia domowa a obsługa fantastyczna. Owszem zawsze można się doczepić wystroju czy potrzeby remontu chociażby okien ale dla nas jest wystarczająco dobrze. Gospodyni zabiera buty naszych chłopaków i suszy je przy piecu a w kuchni zamawiamy pyszne pierogi i schaboszczaki.

 wieczór- schronisko prawie puste. Cisza jeszcze przed burzą

Trole nadzwyczajnie szybko się regenerują

Szlakowskaz przy schronisku

jadalnia z pięknym widokiem na Świardów Zdrój i na zachodnich sąsiadów

 Pięknie zdobione drzwi i lawenda w oknach

 

Noc jest zbyt krótka. Budzimy się, ogarniamy szybciutko ale wyjść ze schroniska możemy dopiero koło 10-tej ze względu na śniadanie, które chcemy zamówić w bufecie czynnym dopiero od 9-tej. Przed nami cały dzień wędrówki a my wzięliśmy do plecaków ograniczona ilość jedzenia. Częściowo dlatego, że panują upały a częściowo ze względu na ograniczoną ilość bagażu, którą trzeba dźwigać na własnych ramionach. Bo wiadomo trolę nie niosą nic poza kijkami, kamieniami, które i tak musimy co chwile pakować do plecaków.
Po zjedzeniu pysznej jajecznicy i parówek, tak gdzieś o godzinie 10:20 wyruszamy w Góry Izerskie.

Początkowo idziemy grzbietem Świeradowca. Trasa jest przyjemna, równa, bez większych podejść. Nocna burza pozostawia na ścieżce kałuże a to bardzo podoba się chłopakom.

 Droga przez Świeradowiec

 Lasy podnoszą się po klęsce ekologicznej z lat 80 tych

Gdy byłam tu w latach 90-tych zamiast drzew były gołe kikuty. Gdzieniegdzie jeszcze pozostały.

Gdzieś w okolicach tego kamienia Błażej postanowił usiąść i odpocząć. Nieoczekiwanie oblazły go mrówki. Mieliśmy bardzo dużego spida, żeby zdjąć z niego ubranie bo wlazły wszędzie. Śmiechu było co niemiara a ukąszeń wcale- na szczęście.

 Torfowiska po letniej burzy

Odbijamy w lewo by po chwili znaleźć to miejsce- zdaje się, że to wyciąg narciarski ale z nas tacy  narciarze że pozostaje nam tylko przypuszczenie

 Polana DRWALE

Zdjęcie wykonane przez Trola Mniejszego niespełna 6-cio letniego

 Idziemy dalej szlakiem czerwonym. Przed nami Podmokła.

Trasa nie jest łatwa a należy pamiętać, że mamy ciepły lipiec

 Tajemnicze jeziorka w których można było moczyć kijki

 Mokra Przełęcz

Tato! uważaj na moją głowę. Do tej pory mimo że trasa trudna ze względu na możliwość zmoczenia butów to dla chłopków zdecydowanie najatrakcyjniejsza.

Tu kończy się obszar torfowisk. Głód nam już dokucza ale nie jest nam dane zjeść w spokoju bo wiadomo... pszczoły, motyle i inne owady.

Trasa prowadzi lekko pod górę i staje się uciążliwa dla towarzystwa.Mamy pierwsze kryzysy. Jesteśmy gdzieś już po 4 godzinach marszu.

 

Rozdroże Pod Kopą 

Mina Błażeja mówi wszystko. Tam z tyłu za nami ta iglica. Tyle przeszliśmy już na własnych nogach !!!!!!!!

Nie ma wyjścia. Trzeba odpocząć by podnieść morale załogi.

Tyle za nami

 Przednia Kopa

Spotykamy po drodze bardzo fajną, nową wiatę turystyczną.

z miejscem do spania i z ławami do jedzenia

 Kopalnia kwarcu Stanisław 

Droga do kopalni kwarcu prowadzi również asfaltem i jeśli chodzi o to miejsce, jest zdecydowanie ciekawsza ale czerwony szlak rządzi się swoimi prawami. To czerwony szlak i  żeby było prawidłowo idziemy właśnie nim, mimo, że robimy jakieś dziwne serpentyny przez las. Chłopcy byli ciekawi tego miejsca więc poszli trochę pozwiedzać. Ja zostałam na starej oponie przy drodze głównej i odpoczywałam. Od nich również. Nie zwiedzali jednak długo bo było już późne popołudnie a przed nami jeszcze jakieś 2 godziny drogi. Teoretycznie.

W momencie gdy opuściliśmy kopalnię Miłka dopadł poważny kryzys. Niby szedł, ale zwalniał biedaczysko bardzo, a jednocześnie miał ogromną potrzebę skorzystać z toalety ( i nie chodzi tu o siku :))  Za nic nie dał się przekonać żeby załatwić się w ustronnym leśnym miejscu. Nie pomogły tłumaczenia, że przecież zajączki i sarenki też nie maja toalety tylko las. Nic a nic. Dziecko się wstrzymywało i szło dalej.
 Droga z kopalni kwarcu do schroniska "Na kamieniu" jest bardzo atrakcyjna ze względu na głazy  spotykane po drodze, które przybierają różne formy, można je zbadać wspinając się na nie, czy odpocząć  w ich cieniu. Niestety, my omijamy je bardzo szybko bo wiadomo... potrzeby. Robi się coraz później i decydujemy, że nie będziemy wariować i przenocujemy w schronisku. Załamała nas napotkana po drodze informacja na tabliczce informacyjnej, że schronisko jest czynne do 18-stej a my właśnie mamy po 18-stej.  Nic to, tatuś zarządził, że damy radę i po zejściu do Szklarskiej my ulokujemy się w jakiejś knajpce a on gotowy nawet taksówką jechać po nasz samochód do Świeradowa. A jak będziemy mieli samochód to mamy wszystko, bo w nim jest namiot w razie braku możliwości znalezienia noclegu. To poprawiło humor drużynie. Poczuliśmy się bezpiecznie i wędrowaliśmy dalej. Jakie było szczęście naszych dzieci, gdy się okazało, że jednak schronisko jest czynne. Z racji pięknej pogody gospodarz został dłużej. Niestety mimo, że schronisko piękne, zadbane i przytulne nie ma tu możliwości zostania na noc, nie ma toalety i nie ma kuchni właściwej z ciepłymi posiłkami. Wypijamy zimne piwko i soczki. Siedzimy chwilkę na ławeczce i niestety chcąc nie chcąc musimy iść dalej prosto do Szklarskiej Poręby. Według szlakowskazów powinno nam to zająć mniej niż godzinę, tym bardziej, że trasa prowadzi w dół. Ze zmęczenia dostajemy "głupawki". Chłopaki się wygłupiają i śpiewają wymyślone piosenki. Docieramy do centrum Szklarskiej grubo po 20 stej. Lokujemy się w restauracji na obiedzie i znajdujemy bez problemów nocleg. Trasa która wyliczona została na ok.6 godzin nam zajmuje 10. Po przebudzeniu się w dniu następnym, spałaszowaniu śniadania i lodów, Miłosz zapytał kiedy idziemy w góry :) Dzieci jednak się szybko regenerują a im mniejsze tym szybciej, Błażęj w tym samym momencie miał nieciekawą minę :).

Za nami I etap przed nami Karkonosze.

Widok ze schroniska "Na Kamieniu"

Schodzimy do Szklarskiej

 Zmęczeni z głupawką

Ze Świeradowa Zdroju do Szklarskiej Poręby ( I etap)

Przejście Głównego Szlaku Sudeckiego można wykonać na różne sposoby. Wszystko zależy od inwencji i pomysłowości. Ważne żeby przejść go od kropki do kropki. My zaczynamy ze Świeradowa Zdroju i wędrować będziemy na wschód. GSS prowadzi od Świeradowa Zdroju do Prudnika przez całe Sudety.
W 1973 r. Komisja Turystyki Górskiej ZG PTTK nadała mu imię Mieczysława Orłowicza w uznaniu za jego zasługi dla turystyki i krajoznawstwa.
Mając do dyspozycji 2 dni, wymyśliliśmy sobie, że pierwszy dzień zagospodarujemy na przyjazd do Świeradowa. Spacer po uzdrowisku i wejście na Stóg Izerski, na którym zostaniemy i dla podkręcenia atrakcji przenocujemy w schronisku.
Pogoda była wymarzona, plecaki spakowane a my pełni werwy rozpoczynamy wędrówkę :)

 Świeradów Zdrój - przygotowanie ekwipunku. Początek szlaku

ostatnie dopakowanie i poprawienie paru pasków

Docieramy do fontanny tuż przed parkiem zdrojowym. Plujące wodą żabki są pięknie wypolerowane przez ciekawskie rączki. My pogłaskaliśmy żabkę "bogactwa". Pierwszą do której podeszliśmy. Oby się spełniło :)

Tuż koło sztucznej groty przy dolnym tarasie, przed domem zdrojowym znajduje się pamiątkowa tablica upamiętniająca szlak :) Zatrzymujemy się przy niej na sekundę i kierujemy się do Domu Zdrojowego skosztować wody.

Dom Zdrojowy został wybudowany w 1899r. Według informacji znalezionych w internecie powstał na fundamentach Domu Źródlanego, który uległ zniszczeniu podczas pożaru. Budynek robi wrażenie. Grając w szachy delektujemy się chwilą i podziwiamy ornamenty i witraże. Trafiamy akurat na przerwę obiadową, czekamy więc bo według informacji trwa tylko pół godzinki. Okazuje się, że bardzo dobrze robimy, bo w sekundę rozpętała się wielka ulewa z grzmotami. Na szczęście letnie burze mają to do siebie, że szybko się kończą. Kupujemy za 50 gr kubeczek wody i kierujemy się w dalszą drogę.

wejście do domu zdrojowego

cudne witraże  - szkoda że nie mam lepszego aparatu

mały przerywnik- typowy dla uzdrowisk

Po skosztowaniu wody zdrojowej, rozegraniu krótkiej partyjki szachów i zakupieniu widokówek wróciliśmy na szlak. Mijając po drodze kolejną fontannę wchodzimy na drogę asfaltową a następnie pniemy się do góry mając na celu schronisko "na Stogu Izerskim".
Droga asfaltowa nie wzbudza u Syna Młodszego euforii. Bardzo go męczy, spowalnia i nie ma siły na nic. Gdy tylko się kończy i ścieżka prowadzi po drewnianych schodach humor mu wraca.

ten nieszczęsny asfalt...

i zdecydowanie ciekawsza leśna ścieżka

Naparstnica purpurowa 

 

 Góry Izerskie to gry mokre. Wiele jest tu torfowisk i mokradeł. Tak, tak przeczytałam i niby przyjęłam do wiadomości ale przecież jest środek lata i to bardzo ciepłego lata. Oj jaka byłam naiwna. Idąc szlakiem przecinającym drogę asfaltową wpadamy wszyscy w mokradła i moczymy buty. Dobrze, że jest ciepło ale mimo wszystko wędrowanie w mokrych butach to żadna przyjemność. Chłopaki marudzą. My śmiejemy się z własnej głupoty ale nie poddajemy się i idziemy dalej.

mniej więcej w tych okolicach wpadamy w podmokłe torfowiska 

 

tak wygląda tego opłakany efekt :) 

 

Szlak przez znaczną część długości prowadzi droga dojazdową do schroniska. W końcu zbaczamy z drogi asfaltowej i idziemy już tylko bezpośrednią  leśną trasą.

borówki lub jagody - jak kto woli

 Błażej ma więcej animuszu i pędzi przed siebie, zostawiając nas w tyle. Po dłuższej chwili wreszcie się widzimy. Czekał na nas przy górnej stacji kolejki gondolowej. -"mamo wszyscy mnie pytali czy idę sam!!! a ja mówiłem, że rodzina została w tyle".

Teraz już prawie jesteśmy w domu- jeszcze tylko parę metrów i witamy schronisko.

Widok ze stacji górnej kolejki gondolowej

 Schronisko "Na Stogu Izerskim"

 

Tu kończymy nasz pierwszy dzień.