W trolowni: Ze Świeradowa Zdroju do Szklarskiej Poręby ( I etap)

Przejście Głównego Szlaku Sudeckiego można wykonać na różne sposoby. Wszystko zależy od inwencji i pomysłowości. Ważne żeby przejść go od kropki do kropki. My zaczynamy ze Świeradowa Zdroju i wędrować będziemy na wschód. GSS prowadzi od Świeradowa Zdroju do Prudnika przez całe Sudety.
W 1973 r. Komisja Turystyki Górskiej ZG PTTK nadała mu imię Mieczysława Orłowicza w uznaniu za jego zasługi dla turystyki i krajoznawstwa.
Mając do dyspozycji 2 dni, wymyśliliśmy sobie, że pierwszy dzień zagospodarujemy na przyjazd do Świeradowa. Spacer po uzdrowisku i wejście na Stóg Izerski, na którym zostaniemy i dla podkręcenia atrakcji przenocujemy w schronisku.
Pogoda była wymarzona, plecaki spakowane a my pełni werwy rozpoczynamy wędrówkę :)

Świeradów Zdrój - przygotowanie ekwipunku. Początek szlaku

ostatnie dopakowanie i poprawienie paru pasków

Docieramy do fontanny tuż przed parkiem zdrojowym. Plujące wodą żabki są pięknie wypolerowane przez ciekawskie rączki. My pogłaskaliśmy żabkę "bogactwa". Pierwszą do której podeszliśmy. Oby się spełniło :)

Tuż koło sztucznej groty przy dolnym tarasie, przed domem zdrojowym znajduje się pamiątkowa tablica upamiętniająca szlak :) Zatrzymujemy się przy niej na sekundę i kierujemy się do Domu Zdrojowego skosztować wody.

Dom Zdrojowy został wybudowany w 1899r. Według informacji znalezionych w internecie powstał na fundamentach Domu Źródlanego, który uległ zniszczeniu podczas pożaru. Budynek robi wrażenie. Grając w szachy delektujemy się chwilą i podziwiamy ornamenty i witraże. Trafiamy akurat na przerwę obiadową, czekamy więc bo według informacji trwa tylko pół godzinki. Okazuje się, że bardzo dobrze robimy, bo w sekundę rozpętała się wielka ulewa z grzmotami. Na szczęście letnie burze mają to do siebie, że szybko się kończą. Kupujemy za 50 gr kubeczek wody i kierujemy się w dalszą drogę.

wejście do domu zdrojowego

cudne witraże - szkoda że nie mam lepszego aparatu

mały przerywnik- typowy dla uzdrowisk

Po skosztowaniu wody zdrojowej, rozegraniu krótkiej partyjki szachów i zakupieniu widokówek wróciliśmy na szlak. Mijając po drodze kolejną fontannę wchodzimy na drogę asfaltową a następnie pniemy się do góry mając na celu schronisko "na Stogu Izerskim".
Droga asfaltowa nie wzbudza u Syna Młodszego euforii. Bardzo go męczy, spowalnia i nie ma siły na nic. Gdy tylko się kończy i ścieżka prowadzi po drewnianych schodach humor mu wraca.

ten nieszczęsny asfalt...

i zdecydowanie ciekawsza leśna ścieżka

Naparstnica purpurowa

Góry Izerskie to gry mokre. Wiele jest tu torfowisk i mokradeł. Tak, tak przeczytałam i niby przyjęłam do wiadomości ale przecież jest środek lata i to bardzo ciepłego lata. Oj jaka byłam naiwna. Idąc szlakiem przecinającym drogę asfaltową wpadamy wszyscy w mokradła i moczymy buty. Dobrze, że jest ciepło ale mimo wszystko wędrowanie w mokrych butach to żadna przyjemność. Chłopaki marudzą. My śmiejemy się z własnej głupoty ale nie poddajemy się i idziemy dalej.

mniej więcej w tych okolicach wpadamy w podmokłe torfowiska

tak wygląda tego opłakany efekt :)

Szlak przez znaczną część długości prowadzi droga dojazdową do schroniska. W końcu zbaczamy z drogi asfaltowej i idziemy już tylko bezpośrednią leśną trasą.

borówki lub jagody - jak kto woli

Błażej ma więcej animuszu i pędzi przed siebie, zostawiając nas w tyle. Po dłuższej chwili wreszcie się widzimy. Czekał na nas przy górnej stacji kolejki gondolowej. -"mamo wszyscy mnie pytali czy idę sam!!! a ja mówiłem, że rodzina została w tyle".